Sarah Moss – Geestgrond

Ik had gemengde gevoelens over dit boek. Een professor, zijn gezin, zijn studenten, en Bill, een buschauffeur met een obsessie voor de Britse prehistorie, voeren een archeologisch project uit waarbij ze proberen te leven zoals in de steentijd. Aan de ene kant is het een prachtig en invoelend relaas van de overpeinzingen van een 17-jarig, onzeker meisje met veel natuurkennis. Aan de andere kant nogal beklemmend door de dreiging die er van de obsessieve vader uitgaat. Silvie en haar moeder worden herhaaldelijk geestelijk en lichamelijk mishandeld door Bill. Studente Molly en Bill’s dochter Silvie sluiten vriendschap, maar je voelt op je klompen aan dat er iets akeligs aan zit te komen.

Ik had meer van deze schrijfster gelezen. Ook Bodies of Light (een historisch verhaal over een meisje en haar fanatieke religieuze moeder in de 19e eeuw) en het vervolg, Signs for Lost Children, zijn aanraders wat mij betreft.

Ga tegen die boom staan, zei hij, een lijsterbes die niet veel groter dan ikzelf was, de stam waar ik met mijn voorhoofd tegenaan leunde was niet breder dan mijn gezicht, en terwijl hij zijn arm hief en liet neerkomen en nog een keer hief, floot de riem door de zonnige lucht, ik dacht alleen maar aan de boom tussen mijn handen, aan de cellen in de bladeren die de middagzon omzetten in koolhydraten, aan de bessen die elk uur rijper werden, het onvatbare stromen van de sappen onder mijn handpalmen, de wortels die onder mijn voeten tot diep in de aarde reikten. Het duurde langer dan anders, alsof de buitenlucht hem meer energie gaf, alsof de omgeving hem beviel. Ik dacht aan het leer van zijn riem, aan het dier dat zijn huid ervoor had gegeven, aan de gewaarwordingen die de huid had gevoeld voorafgaand aan de angst en de pijn van het einde. Jeuk, krabben, wind, regen en zon. Aan het villen en het looien. Pak die knijne, zei hij toen hij klaar was, en laat me je nooit meer betrappen op het uittrekken van je kleren en naakt hier liggen, je was zeker aan het wachten op een van die kerels, en denk maar niet dat ik je er geen tweede keer van langs geef, zo lang we onder één dak leven en jij je niet weet te gedragen, zal ik je een aframmeling geven. Gesnopen?

Citaat pagina 73, vertaler 

Iets soortgelijks?

Max Porter – Lanny
Daisy Johnson – Zussen
Claire Cameron – De laatste Neanderthaler

Bezoek het Drents Museum voor het Meisje van Yde, een Nederlands veenlijk

https://www.hetklokhuis.nl/tv-uitzending/4149/Meisje-van-Yde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s