Lars Mytting – De Zusterklokken – Het Zustertapijt

Dit zijn meeslepende, boeiende romans waarin Noorse folklore een belangrijk thema is. Een mooie reis door het Noorse land van de 19e eeuw. Onderweg leerde ik het een en ander over staafkerken, traditionele weefkunst, jachtgeweren, hengels, vliegtuigen en mythen en legenden.

De gezusters Hekne, een Siamese tweeling, laten in de 17e eeuw een prachtige erfenis na. Ze zijn zó met elkaar verbonden dat bij het weven van hun laatste creatie eerst de een, en vlak daarna de ander sterft, werkend aan het weefgetouw. In de loop der eeuwen raakt dat bijzondere tapijt verloren.
Ter herdenking aan beide zusters laat hun vader twee klokken gieten waarin al het familiezilver verwerkt wordt. Men gelooft dat de klokken voorspellende gaven hebben.
Als honderden jaren later de staafkerk van het dorp opgekocht wordt om in Duitsland opnieuw te worden opgebouwd, en de klokken en een prachtige houten Vikingdeur mee moeten, gaat de gemeenschap, waaronder de wilskrachtige en onafhankelijke Astrid Hekne, er morrend tegenin. De dominee Kai en de Duitse architect Gerhard, beide verliefd op haar, proberen de klokken te behouden, maar dat gaat helemaal mis.

In het tweede deel, over de zoon van Astrid en Gerhard, Jehans, lezen we hoe het hem vergaat, en hoe het afliep met zijn tweelingbroer Edgar. Kai, die nog steeds lijdt onder het verlies van Astrid en de klokken, gaat op zoek naar het zustertapijt en komt dan achter een aantal tot dan toe verborgen geheimen. En de ene verloren klok, achtergebleven in het meer, blijft lange tijd onder water, ondanks de pogingen van Jehans om hem op te vissen.

De ruige natuur van Noorwegen, de liefdesgeschiedenis, de uiteenlopende levens van Jehans en zijn broer en de zoektocht van Kai: dit alles verleidde me om gestaag door te lezen. Mytting heeft een fijne schrijfstijl. Beide boeken in deze reeks zijn heerlijke pageturners die mij in ieder geval uren in de ban hielden. Ik ga zeker meer van hem lezen.

‘Maar hoe kunnen klokken weten wat voor gevaar er dreigt?’ vroeg Astrid.
Grootvader liet de kat van zijn schoot glippen. ‘Toen de klokken werden gegoten, gooide Eirik Hekne er niet alleen zilver in. Hij gooide van beide meisjes een haarlok en een stukje nagel in het metaal. Daardoor konden ze in de toekomst kijken, net als de meisjes die een blik in het hiernamaals hadden kunnen werpen. Maar niemand weet hoe ver in de toekomst de zusters keken of wanneer de vooruitziende blik van de klokken ophoudt. Sommigen zeggen dat die eeuwig duurt. Tot de Dag des Oordeels, Skråpånatta. Maar misschien begrijpen we de Skråpånatta verkeerd. Als we het tapijt terug konden vinden, zouden we misschien meer begrijpen. We leren bij elk tijdperk dat aanbreekt weer iets nieuws en bij elk nieuw tijdperk verliezen we iets van de oude tijd.’
Astrid zei een hele poos niets. Toen vroeg ze: ‘De moeder ging dood, toch?’
‘Ja. Op een verschrikkelijke manier. Ze zeggen dat Eirik een haarlok van zijn vrouw bewaarde en dat door de touwslager in het bovenste deel van het klokkentouw liet vlechten.’
‘Hoe heette ze?’ Grootvader gaf geen antwoord.
‘De moeder van de twee meisjes?’ vroeg Astrid weer. ‘Zijn vrouw.’
Hij keek haar aan en schudde zijn hoofd. ‘Haar naam is vergeten,’ zei hij. ‘Maar ze zeggen dat ze rondwaart in de kerktoren.’

Citaat uit De Zusterklokken, vertaler Paula Stevens

Iets soortgelijks?

Mikael Niemie – Beren koken

Britt Bennett – De vervlogen helft

Grayson Perry – The House of Essex – kunstwerk, architectuur

https://m.facebook.com/Channel4/videos/627795258495874/?extid=NS-UNK-UNK-UNK-UNK_GK0T-GK1C&refsrc=deprecated&ref=sharing&_rdr

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s