Monique Roffey – De meermin van Black Conch

Dat een vervloeking eeuwenlang kan doorwerken, zelfs in onze tijd, merkt David, een visser uit St. Constance, een fictief eiland in de Cariben. Hij kijkt terug op de gebeurtenissen in 1976 toen hij verliefd werd op een geheimzinnige meermin. Ze werd gevangen door een Amerikaan zonder scrupules die haar wilde verkopen voor goed geld. David redt haar uit handen van deze inhalige lui: dorpsbewoners én vissers. Hij neemt Aycayia in huis waar ze langzaam maar zeker veranderd in een gewone vrouw. Met hulp van vrienden probeert hij met haar een normaal, gelukkig leven op te bouwen, maar de oeroude heksen die haar vervloekten staan dit niet toe. Zodanig zelfs dat ze het vissen laten regenen tijdens een orkaan; een memorabele scene in het boek.

Ik hou erg van dit soort sprookjesachtige verhalen. De tropische sfeer, de mythes en het liefdesverhaal zijn mooi opgebouwd, spannend en overtuigend. Ik las het boek in vertaling, wat denk ik een beetje afbreuk doet aan de authenticiteit van de spreektaal, maar de beschrijvingen staan als een huis. Het doet niets af aan het plezier waarmee ik het las.

Zeven dagen nadat ik haar van die pier had gered, zag ze er heel anders uit. Nog altijd geen woord, niets anders dan gekerm ’s nachts, en een of twee keer hoor ik iets wat op gesnurk lijkt, zachtjes en snuivend, als ze slaapt. Nog altijd zit die grote haak in haar keel. Haar voeten en benen zijn zichtbaar, maar ze zitten aan elkaar gekleefd als een harde klomp. Ik bleef haar fruit geven en het bad vullen met water. Ik wist dat dit nie makkelijk was voor haar. Toen ik haar redde van die pier, werd ik gedreven door mijn instinct. Ik dacht dat ik een vis terug naar zee kon brengen. Voor ik het weet, heb ik een jonge vrouw over de vloer, die in bad zit, eet, ademt en slaapt. Pas toen zag ik de tatoeages op haar lichaam goed. Ze leken op niets wat ik eerder had gezien: vissen, vogels, sterren aan de hemel; ze waren grof en zagen eruit of ze met houtskool waren getekend.

Citaat pagina 61, vertaler Kees Mollema

Iets soortgelijks?

Erick Setiawan – Over bijen en mist
Haruki Murakami – De opwindvogelkronieken
Daisy Johnson – Veenland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s