Maja Lunde – Het einde van de oceaan

We zijn gewaarschuwd. Na het uitkomen van het vernietigende klimaatrapport in augustus 2021 kan niemand de crisis meer ontkennen. Het boek van Maja Lunde geeft een voorproefje van de rampzalige tijden die gaan komen.
Het is een gevoelig relaas van een vader en jonge dochter, David en Lou, die na hun vlucht uit Zuid-Frankrijk (door de verschroeiende hitte), op zoek gaan naar hun familie en terechtkomen in een vluchtelingenkamp. Aan alles is gebrek, maar vooral aan water. Deze verhaallijn wordt met het leven van de Noorse zeilster Signe verbonden, die haar liefde aan een Noorse fjord ontvlucht omdat ze zich verraden voelt als klimaatactivist. Gelukkig gloort er hoop voor David en Lou.
Mooi hoe de twee lijnen bij elkaar komen. Tegelijkertijd vond ik het wel een angstaanjagend toekomstbeeld als dit ons te wachten staat…

‘Wat is dat?’
Achter mij, ver weg in de tuin, onder donkere bomen stond iets groots en hoogs, bedekt met verscheidene groene dekzeilen. Het was lang en ovaal, aan beide zijden stak er iets uit. Aan de onderkant waren de poten van een soort bok te zien.
Lou trok me mee. ‘Kom’.
Het dekzeil was vies en versleten, maar stevig vastgemaakt met touw in verschillende, door de zon gebleekte kleuren. Groen, blauw, grijswit, kriskras door elkaar. Sommige touwen waren flink verrot, die waren vast van katoen of hennep. Maar die van plastic zagen er nog goed uit.
Hier en daar waren bladeren blijven hangen tussen de touwen. Die waren inmiddels in piepkleine zakjes aarde veranderd. Er waren zaadjes in terechtgekomen. Daar waren kleine plantjes uit gegroeid. Kleine plantjes die vanwege de droogte waren verwelkt en doodgegaan.
We liepen naar het gevaarte toe. Ik legde een hand op het dekzeil, probeerde te voelen wat eronder verborgen ging.
Eerst voelde het zacht aan, alsof er niets onder zat, maar toen stootten mijn vingers op iets hards, een balk? Ik verschoof mijn hand naar boven. Onder het dekzeil kwamen twee balken bij elkaar en er rustte iets bovenop, iets groots, zwaars. Ineens wist ik het. `Het is een boot,’ zei ik. Een boot op een bok, in een tuin mijlenver verwijderd van de zee.

Citaat pagina 84, vertaler Lammie Post-Oostenbrink

Iets soortgelijks?

Ben Smith – Doggerland
Diane Cook – De nieuwe wildernis
Cyan Jones – De lange droogte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s