Sami Said – De mens is de mooiste stad

De immigrant San Francisco, zo genoemd omdat hij ooit hoopt Amerika te bereiken, wordt in Zweden uit zijn krot van een kamer gegooid. Hij zoekt zijn heil bij een vage vriend Richard en sluit vriendschap met de avontuurlijke Isol. Uiteindelijk strand hij op een eiland waar hij klusjes in een park doet. En waar hij zijn beste vriend Yei weer ontmoet. De dreiging van achtervolgers hangt steeds boven hun hoofd. Dag in dag uit zwerft hij door het leven, zonder doel, net als vele lotgenoten, met de vraag: integreren of vluchten naar betere oorden.
Je kruipt als het ware in San Francisco’s hoofd. Soms zijn zijn gedachten filosofisch, poëtisch, soms onsamenhangend. Altijd zijn er herinneringen aan zijn promiscue moeder en aan zijn beste vriend Yei, en de stad waar ze vandaan komen. Geen makkelijk boek, wel mooi. De plot ontbreekt en de toon is lichtelijk absurd, maar Said stelt de goede vragen. Ik denk dat het belangrijk is om mee te leven met deze illegale vluchteling.

Kom naar voren, dames en heren en meisjes en jongens. Kom naar voren, autochtonen en allochtonen. Kom een voorstelling bekijken die u niet licht zult vergeten. Rechtstreeks vanaf de magische kust van Somalië, de beste, de enige rooktovenaar.
Het was niet de Eiffeltoren of een circusdier, zoals je misschien had verwacht. De rookwolk die hij uitademde, was een herinnering aan Khumis. Wij, zoekend naar schatten bij het zwembad van Hotel Papaya. Ik was daar, het speelde zich precies zo af als hij het beschreef. De verstikkende hitte. De toeristen die het zwembad in waren gevlucht. We vonden een mobieltje onder een handdoek, maar hij gooide het weg. ‘Wie kunnen wij nou bellen?’ zei hij. We gingen op de ligstoelen liggen, deden net of we daar hoorden. Kunnen we regenboogdrankjes met een parasolletje erin krijgen? We staken onze vuile tenen in het zwembad en zetten het op een lopen.
Het waren niet alleen de gebeurtenissen, het was de angst om ontmaskerd te worden, hoe onze wangen begonnen te trillen, de lach achter onze samengeknepen lippen. Een onbeduidende herinnering, maar hij verleende er een nieuwe betekenis aan. Je dacht: van die kinderen moet je wel houden, er zit geen kwaad bij.
Een ogenblik en toen werd het rookbeeld uiteengedreven.

Citaat pagina 271, vertaler Janny Middelbeek- Oostfiesen

Iets soortgelijks?

Rodaan Al Ghalidi – Hoe ik talent voor het leven kreeg
Babah Tarawally – De god met de blauwe ogen
Chris Cleave – Kleine Bij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s