Ayesha Harruna Attah – De honderd waterputten van Salaga

Een boeiende roman over twee vrouwen. Wurche, een koningsdochter die haar onafhankelijkheid probeert te bewaren na haar politieke huwelijk met een man waar ze niet van houdt. En Aminah, een slaafgemaakte, die in vrijheid geboren is maar ontvoerd werd en die haar vrijheid terug wil krijgen. De levens van deze twee kruisen elkaars pad. En hoewel Wurche niet geloofd in slavernij komt ze in gewetensnood door haar jaloezie en haar passie voor Moro, een slavenhaler die een oogje heeft op Aminah.
Ondertussen speelt er politieke onrust: de strijd om de macht binnen het Ghanese koninkrijk en de oprukkende koloniale macht. Salaga*, de handelsstad in het Noorden, waar de waterputten het water bevatten waarmee eens de slaven gewassen werden, wordt aangevallen. Dit luidt het einde in van het Noordelijke koninkrijk en het wankele machtsevenwicht tussen de stammen.
Bijzonder vond ik dit verhaal dat mij als Westerse vrouw een glimpje historie van een land als Ghana en het leven van gewone mensen laat zien. Mensen die machinaties van macht ondergaan, maar ook vriendschap en liefde beleven, en ondanks alles kans zien iets van hun leven te maken.

* Het Salaga-gebied was tussen 1889 en 1899 een neutraal gebied tussen de Britse Goudkust en de Duitse kolonie Togo.

‘Weet je nog, dat verhaal dat je ons steeds opnieuw vertelde?’ vroeg Wurche.
‘Welk verhaal? Ik weet zeker dat ik nog nooit iets steeds opnieuw heb verteld,’ zei Mma.
‘Het verhaal over Gonja,’ zei Dramani.
‘Ja, zei Wurche. ‘Dat van de koning die zijn twee zonen, Umar en Namba, opdraagt om af te reizen naar Bigu, het land van goud, om het te veroveren en in te lijven bij zijn koninkrijk. De prinsen zijn dapper en ze onderwerpen de inwoners van Bigu, maar Namba hoort dat er nog een ander land moet worden veroverd, hij laat zijn broer achter en trekt met zijn soldaten naar het oosten. Hij verslaat de lokale bevolking en vestigt zich in wat nu Gonjaland heet. Maar dat is het probleem.’
‘Het was een voorspelling,’ zei Mma. `Namba kreeg te horen dat hij nooit koning zou worden van zijn eigen land.’
‘Ja, precies. Omdat iedereen er koning wil worden. Zelfs ik. Op het moment dat Namba zijn eigen weg ging, kwam er verdeeldheid. Toen Namba stierf, liet hij verschillende familietakken achter. We beschouwen onszelf niet als één volk. We beschouwen onszelf als Kanyase of Lepo of Singbung. Als we daar niet mee ophouden, zullen we altijd verscheurd blijven.’

Citaat pagina 76-77, vertalers Annelies de hertogh en Els de Roon Hertoge

Iets soortgelijks?

Yaa Gyasi – Weg naar huis
John Meilink – Kroesvee
Mia Couto – Vrouwen van as

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s