Dolores Redondo – De Baztán Trilogie

Tegenwoordig ben ik wat kritisch als ik weer eens een detective lees. En deze trilogie trok me meteen aan vanwege de Baskische mythen die erin verweven zijn. De mythes van de Basajaun – de bewaker van het bos, die de balans tussen leven en dood bewaakt, de Inguma die mensen van hun adem berooft en de Tarttalo, een wezen dat volgens de lokale mythologie op herders en maagden jaagt. Die mythische wezens, de tarotlezende tante en de heks van een moeder zijn hele interessante, boeiende thema’s en personages in deze detectives.
De eerste twee delen zijn vertaald, de derde gek genoeg niet. En om het hele verhaal rond te krijgen is dat derde deel best belangrijk. Toch zijn ze ook goed apart te lezen. Alle drie delen zijn inmiddels verfilmd en op Netflix te zien. Best goed gedaan ook.

Het pad werd smaller naarmate ze dieper het bos in gingen, maar werd weer breder op kleine open plekken die begroeid waren met dun, groen gras als het gazon van de mooiste tuin. Elders was het bos een welig, overdekt labyrint waar het bijna warm aanvoelde door het altijd aanwezige tapijt van naalden en bladeren. Anders dan op de hellingen was het water niet doorgedrongen tot dit vlakke, dichtbegroeide gebied, en er waren grote, droge gedeelten waar de bladeren aan de voet van de bomen waren opgewaaid en zo natuurlijke legersteden leken te vormen voor vrouwelijke bosdemonen. Amaia dacht aan de legenden die ze als meisje van tante Engrasi gehoord had en ze glimlachte. Diep in het bos was het niet vreemd om het bestaan te aanvaarden van de magische wezens die voor vroegere streekbewoners niet weg te denken waren geweest. Bossen hebben altijd macht. Sommige zijn angstaanjagend door hun diepten of geheimen, andere door hun sinistere duisternis. Het bos van de Baztán betovert door zijn serene, oeroude schoonheid, die als vanzelf het meest ongrijpbare en kinderlijke in de mens wekt: het deel dat gelooft in de wonderbaarlijke bosfeeën die overdag slapen en bij het vallen van de avond tevoorschijn te komen om hun lange goudgele haar te kammen. Daarbij gebruiken ze een gouden kam die gunsten kan verlenen; en zo’n gunst schenkt de fee aan de man die haar, verleid door haar schoonheid, gezelschap komt houden zonder zijn afkeer van haar zwemvliezen te tonen. In dit bos werd Annaia aanwezigheden gewaar die zo tastbaar waren dat ze gemakkelijk kon geloven in een druïdecultuur waarin een boom meer macht had dan een mens. Ze dacht aan de tijd toen de godsdienst hier in het bos en in het hele dal mensen en magische wezens met elkaar had verbonden.
‘Daar heb je ze,’ zei Gorria met lichte spot. ‘De spokenjagers.’

Citaat hoofdstuk 11 Beschermengel, vertaler Jacques Meerman

De serie bestaat uit drie delen:

Deel 1 De beschermengel – El guardián invisible
Deel 2 Erfenis van de botten – Legado en los huesos
Deel 3 Offering to the Storm – Ofrenda a la Tormenta

Iets soortgelijks?

Eva García Sáenz de Urturi – De stilte van de witte stad

Johan Theorin – De vier seizoenen van Öland – (Grafheuvel, Nachtstorm, Schemeruur, Steenbloed)

Craig Russell – Broeder Grimm

De serie is verfilmd en op Netflix te zien – https://www.imdb.com/list/ls087522076/

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s