Ilka Tampe – Dochter van Albion

Misschien herinner je je nog de roman Nevelen van Avalon? Indertijd een bestseller over de Romeinse overheersing en de Keltische bevolking in Groot-Brittannië, begin van de jaartelling? Het bijzondere van dat boek was het vrouwelijke gezichtspunt.
Ilka Tampe heeft ongeveer hetzelfde uitgangspunt genomen in dit historische verhaal. Het speelt zich af in 43 AD. Ailia is een vondelinge die haar plek heeft gevonden in een klein dorp in Somerset. Hun traditionele levenswijze wordt bedreigd door het oprukken van een Romeins leger. De stamkoningin en de druïde proberen zich te verzetten, maar een aantal krijgers, waaronder de man die naar de hand van Ailia dingt, wil een pact sluiten met de indringers. Ailia zelf lijdt onder het feit dat ze geen volledig lid van de stam is omdat ze geen stamziel heeft. Als ze kennismaakt met de geheimzinnige Taliesin komt haar hele wereld op zijn kop te staan.

Ik heb echt genoten van de realistische manier waarop de schrijfster de Keltische wereld beschrijft. In haar nawoord vertelt ze dat ze een langdurig gesprek heeft gehad met Francis Pryor, een archeoloog die verbonden is aan de opgraving bij Flag Fen, waar ik een jaar geleden een bezoek aan bracht. Het is dus niet zo verbazingwekkend dat het boek door de research van de auteur heel natuurlijk overkomt.

Taliesin ging zitten en trok met een stokje kleine rondjes in grond tussen ons in.
‘Als je me niets over jezelf kunt vertellen,’ zei ik, ‘vertel me iets over je stam. Staan jullie onder Fraids heerschappij?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Dus je bent hier op doorreis? Was je stam onderworpen aan Cunobelinus toen hij nog leefde?’
Nu fronste hij. ‘Dit keer ben jij degene die in raadselen spreekt. Ik ken de namen die je noemt niet.’ Mijn hoofd tolde. Waar had hij zich schuilgehouden dat hij de naam van de eerste Hoge Koning van Brittannia niet kende? Was hij soms een banneling? Een woudbewoner? Een kluizenaar? Als hij dat laatste was, zou ik het niet kunnen verdragen. ‘Wié en wát ben je?’
Hij gooide het stokje in de rivier. ‘Je probeert me te leren kennen door middel van dingen die je niet kunt zien. Ik zou je van alles kunnen wijsmaken, maar wie zegt je dat het waar is?’ Hij draaide zich naar me toe. ‘Dít is wie ik ben, ik ben wat je ziet. Als dat niet genoeg is…’

Citaat pagina 118, vertaler Maren Mostert

Iets soortgelijks?

Marion Bradley – De nevelen van Avalon

Rosemary Sutcliff – De adelaar van het negende

Belinda Starling – De vrouw van de boekbinder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s