Guillermo Arriaga – De ontembare

Arriaga

Kan een gruwelijk verhaal waarin een hoop doden vallen tegelijkertijd ook met veel liefde opgeschreven worden? Dat dat kan bewijst de schrijver van film scenario’s als 21 Grams en Babel. Deze Mexicaan verbindt het verhaal van de 17-jarige Juan Guillermo, ook wel Vijf genoemd, met het lot van een wolf uit het Yukon gebied in Canada. Vijf woont met zijn ouders en Carlos, zijn broer, in een arme wijk in Mexico-Stad. Deze wordt geterroriseerd door de ‘goede jongens’, een extreem godsdienstige, rechtsradicale bende. Als Carlos op vreselijke wijze om het leven komt en hun ouders bij een verkeersongeluk sterven zweert Vijf wraak te nemen op de bende.

Vervlochten in dit relaas is de onmenselijk zware tocht in de Canadese wildernis die een Inuit onderneemt om een wolf te vangen.

Een complex boek, maar ondanks dat een ervaring die je wel even bijblijft omdat het zo beeldend beschreven is. Meeslepende scenes hielden me bij de les, alhoewel ik wel iets minder gepassioneerde bladzijden tussen Vijf en zijn promiscue vriendinnetje Chelo had willen lezen. Of minder scenes waarbij dieren cq mensen iets aangedaan wordt. Maar dat paste ook wel weer bij het ontembare karakter van deze roman. Niet bepaald voor tere zieltjes dus, dit verhaal…

De grote dag brak aan. Door het raam van het klaslokaal zag ik Manuel de trap af lopen naar het kantoor van de directeur. Hij zou zeker tien minuten wegblijven, lang genoeg om het gat in het paneel te voltooien en de fles te ontvreemden. Ik vroeg of ik naar de wc mocht en betrad in mijn witte jas het laboratorium. Ik haalde het mes tevoorschijn en draaide de vitrine een slag, maar aan de achterkant stuitte ik op een dikke plaat triplex die over het door mij zo zorgvuldig gefiguurzaagde gat was gespijkerd. Nog maar twee centimeter en ik had de fles er zo uit kunnen tillen. Twee centimeter maar. Manuel had me dus door. Meteen gaf ik mijn poging op. Een minutieus werk van weken in de prullenbak door de schranderheid van Manuel. Ik zette de vitrine recht en wierp een verdrietige blik op het ongeboren kind van acht maanden dat bijna mijn bezit was geworden.

Citaat pagina 63, vertalers Eugenie Schoolderman en Peter Valkenet

Iets soortgelijks?

The Revenant – film

Philip Meyer – De zoon

Trent Dalton – Jongen verslindt heelal

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s