Ta-Nehisi Coates – De waterdanser

Coates

Ik ben onder de indruk van deze historische roman. Een deel feit, een deel fictie met een magisch realistische sfeer, die erg overtuigend is.
Hiram Walker is de zoon van Rose, een slavin, en haar baas, de plantage-eigenaar van Lockless, Howell Walker. Hiram is een vreemd kind. Gevolgd door de verschijning van zijn moeder, al lang verdwenen en verkocht door Howell, zoekt hij troost bij Thena, een oudere slavin die al haar vijf kinderen verkocht zag.
Het oneindige verdriet van verlies van dierbaren en de wreedheid van de ‘honden’, lage blanken die jacht maken op weggelopen slaven, sijpelt door in Hirams hele leven.
Negentien jaar oud is hij als hij weg wil lopen met Sophia, zijn grote liefde. Dat plan mislukt en door een speling van het lot komt hij in handen van de Ondergrondse Spoorweg, een organisatie die slaven helpt ontsnappen. Deze mensen zien een geweldig talent in Hiram. Iets dat de Geleiding heet, een mysterieuze kracht, geërfd van zijn voorouder, de Afrikaanse Santi Bess.
Uiteindelijk weet hij zijn liefde weer te vinden en zijn gave in dienst van de Ondergrondse te stellen.
Een belangrijk boek: in deze tijd waar racisme weer de kop op steekt, #blacklivesmatter, is het het minste wat we kunnen doen de pijn en het verdriet van de nakomelingen van slaven te leren begrijpen door dit soort romans te lezen.

Hoelang lag ik daar in doodsangst terwijl ik me afvroeg of ik begraven was in mijn eigen lichaam? Ik weet het niet, maar het werd weer donker, en toen ik weer wakker werd, was de verlamming enigszins weggetrokken. Ik kon mijn tenen bewegen. Ik kon mijn mond opendoen en met mijn tong rollen. Ik kon mijn hoofd draaien en het gevoel in mijn armen keerde terug, zodat ik met inspanning van al mijn krachten rechtop kon gaan zitten in bed. Ik keek om me heen en zag opnieuw de zon, de buste, het licht. Ik wist dat ik in Maynards kamer was. Achter het voetenbankje zag ik zijn klerenkast, zijn commode en de spiegel waar ik hem die laatste ochtend voor had gezet om hem aan te kleden. En toen herinnerde ik me het water.

Ik probeerde iets te zeggen, iemand te roepen, maar de woorden bleven vastzitten in me. Sophia kwam de kamer weer in gelopen, nog steeds breiend, met gebogen hoofd, en toen ze me hijgend hoorde stamelen, keek ze op, liet haar wol vallen, rende naar me toe en sloeg haar spinachtige armen om me heen. Toen deed ze een stap terug en bekeek me eens goed.

`Welkom terug bij ons, Hi,’ zei ze.

Citaat pagina 80, vertaler Ton Heuvelmans

Iets soortgelijks?

Toni Morrison – Beloved

Esi Egduyan – Washington Black

Solomon Northup – Twelve Years a Slave – film

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s