Eva Garcia Sáenz de Urturi – De stilte van de witte stad – De riten van het water

Urturi

Tegenwoordig lees ik steeds minder thrillers en detectives. Ik heb het gevoel dat ik de meeste al eens gelezen heb en vind het lastig om originele te vinden. De markt is té lang overvoerd met Scandinavische en Amerikaanse van minder allooi. Aan Nederlandse begin ik niet eens.
Daarom heel fijn, deze trilogie met een Baskische- en Keltische inslag.

Je leest niet alleen over de vriendenclub van en de hoofdpersoon Unai López de Ayala bijgenaamd Kraken, -ja de namen zijn even wennen-, inspecteur van politie en profiler maar ook over de stad waar het zich allemaal afspeelt: Vitoria-Gasteiz. Dat geeft een meerwaarde aan de duistere verhalen over een moordenaar die traditioneel gebak bij zijn slachtoffers achterlaat. En gruwelijke taferelen nalaat, zoals het lijk dat hij ondersteboven boven een oude Keltische ketel hangt.
De relaties van Kraken met zijn chef Alba, zijn nuchtere grootvader en zijn vrienden zijn net zo belangrijk voor het verhaal als de plotwendingen.

Echt boeken die ik in een adem uitlees! Dit zijn deel 1 en 2 van de Kraken trilogie. Deel 3 gaat in vertaling De heren van de tijd heten. Ik kan niet wachten…

Toen kwam de eerste lawine.
Nu werd ik pas echt doodsbang.
Voor het eerst. Het was niet mijn eerste storm in het hooggebergte, maar de tunnel was niet langer een toevluchtsoord, de monding waar vele pelgrims doorheen waren gekomen was veranderd in een dodelijke val, waar een op hol geslagen witte hagelstroom doorheen stroomde.
En het onvoorstelbare gebeurde.
Voor mijn angstige ogen zag ik op de woeste stroming de ketel van Cabárceno de helling af drijven. Op mijn gegrom kwamen de anderen naar de deur en we verdrongen ons bij de ingang van de hermitage. De ketel stootte tegen de wanden van de tunnel en uiteindelijk zagen we hem verdwijnen door het boogvormige gewelf van de noordelijke ingang en verloren we hem uit het oog.
Geschokt vreesden we het ergste en het ergste gebeurde: al snel zagen we het lichaam van Andoni Cuesta voorbijdrijven, in zijn witte overall bijna onzichtbaar in het bed van hagelstenen dat hem meevoerde naar beneden, de helling af, alsof hij op een transportband lag.
Het was een beeld als uit een nachtmerrie, het gebeurde in luttele seconden en voor we het goed en wel begrepen was hij al uit het zicht verdwenen.
We konden onze schuilplaats onmogelijk verlaten: de wind, de regen en de hagel zouden onze wisse dood betekenen.
En ondanks alles nam ik het risico.
Estibaliz.
Ik moest haar onderscheppen. Nog geen tien seconden later dreef haar lichaam voorbij.
En het beeld van haar armen, haar romp en haar benen, overgeleverd aan de genade van de storm, was genoeg om de dam te doen doorbreken die mijn brein maanden daarvoor had opgeworpen.

Citaat pagina 35, uit De riten van het water, vertaler Elvira Veenings

Iets soortgelijks?

Dolores Redondo – De beschermengel (ook op Netflix te vinden als El Guardian Invisible)

Fred Vargas – De omgekeerde man

La Fôret – Franse Netflix serie

True Detective – tvserie 1

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s