Imbolo Mbue – Zie de dromers

Mbue

Een Kameroenees gezin zoekt het geluk in de Verenigde Staten, New York. In het begin lijkt alles mee te zitten. Neni gaat een opleiding tot apotheker volgen, Jende krijgt een baan als chauffeur bij een rijke familie, waarvan de man een goedbetaalde baan bij de Lehman Brothers heeft. Dan slaat de economische crisis van 2008 toe. Vanaf dat moment lijken hoop en welvaart voor Nene en Jenga een duikvlucht te nemen.
Wat mij enorm beviel was de meelevende en vriendelijke toon van het boek. Mbue weet de voor- en tegenspoed de immigranten echt tot leven te brengen. Aangezien ik een nicht heb die getrouwd is met een Kameroenees was het voor mij ook een eyeopener wat betreft de achtergrond en culturele waarden van een doorsnee Kameroense familie.

Jende lachte nerveus en gaf geen antwoord. Hij verwachtte dat Leah meteen afscheid zou nemen en teruggaan, maar ze bleef staan. Wat zou ze tegen hem gaan zeggen? Ze kwam aardig over, maar waarschijnlijk was zij ook weer zo’n typische Amerikaanse die Afrika voornamelijk van de film of van National Geographic kende, met derdehands informatie van iemand die via via iemand kende die ergens op het Afrikaanse continent was geweest, vaak in Kenia of in Zuid-Afrika. Als Jende dat soort vrouwen tegenkwam (op Liomi’s school, in Marcus Garvey Park, in de bestelbus waar hij eerst op reed), zeiden ze vaak dingen als: O mijn god, ik heb zoiets raars over Afrika gezien op tv. Of mijn nichtje/vriendin/buurvrouw had een relatie met een Afrikaan, een heel aardige man.
Het ergste was als ze hem vroegen waar hij vandaan kwam. Als hij zei Kameroen dan kenden ze altijd wel iemand die naar Tanzania of Oeganda was geweest. Het ergerde hem tot Winston hem het perfecte antwoord aanreikte: Zeg dan tegen ze dat de oom van je vriend in Toronto woont. Sindsdien was dat zijn standaardreactie als hij zei dat hij uit Kameroen kwam en iemand een ander Afrikaans land opnoemde. Zei iemand Senegal, dan zei hij iets over Toronto, of San Antonio. Of dat hij Montreal nog een keer wilde zien. En dat Miami zo’n leuke stad was, had hij gehoord. Inwendig moest hij grinniken als hij de gefronste voorhoofden van de Amerikanen zag, omdat ze niet begrepen wat Toronto/San Antonio/Montreal/Miami met New York te maken had.

Citaat pagina 55-56, vertaler Anne Jongeling

Iets soortgelijks?

Taiye Selasi – Ghana ga weg

Teju Cole – Open stad

Diana Evans – 26A

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s