Hernan Diaz – In de verte

IMG_0703

Het ongelofelijke verhaal van Håkan, een Zweedse immigrant die met zijn broer naar New York wil komen om daar een nieuw leven te beginnen. Rond 1850 is Amerika nog een wild gebied. New York bereikt hij nooit. In de verwarring bij aankomst in hun vertrekhaven Portsmouth raakt hij zijn broer kwijt en belandt hij op het verkeerde schip naar San Francisco.
De avonturen die hij daarna beleeft komen voort uit zijn gebrekkige kennis van de Engelse taal, de misverstanden en de enorme groeispurt die hij in de loop van de jaren doormaakt. Mensen zien hem aan voor een reus, en inderdaad hij heeft kracht maar ook intelligentie.
Na zijn ontmoeting met een wetenschapper, op zoek naar fossielen, ontwikkelt Håkon, door iedereen Hawk genoemd, een talent voor chirurgie en leerlooien. Hij weet zichzelf te redden als een meester in overleven in de meest onherbergzame gebieden. Dit verhaal heeft alles: avontuur, overlevingsdrang, vriendschap en de enorme eenzaamheid van een man die uitgroeit tot een legende.
Het deed me denken aan het fantastische boek van Philip Meyer, De zoon. Ik zie het als een ode aan de menselijke overlevingsdrift.

Lopen was een aanhoudend wonder. Het moeilijkste moment bij elke stap was het neerzetten van zijn voet. Dan keek hij naar zijn schoen, verbaasd om hem ergens in de lucht te zien zweven, en vroeg hij zich af hoe die daar terecht was gekomen en ooit weer de grond zou weten te bereiken. En bij zijn volgende stap staarde hij weer met dezelfde verbijstering naar zijn andere voet. Maar telkens was zijn verbazing nieuw, alsof hij zijn voet die daar in de lucht zweefde voor het eerst zag. Zijn tred werd een vreemde evenwichtsoefening, waarbij hij zijn voet steeds hoger hief en dan even liet hangen, de armen lichtjes gespreid om niet om te vallen, als een stram gedrocht. De eentonigheid van het landschap deed zijn waanzin enkel toenemen. Hij liep in een soort schemertoestand verder en vond zichzelf terug in een gebied dat identiek was aan wat hij voorafgaand aan zijn trance had gezien. Het viel niet te zeggen hoeveel tijd er voorbij was gegaan of hoe ver hij gevorderd was. Soms meende hij pas op de plaats te maken.
Op een ochtend werd hij rillend wakker, met in zijn armen een dode hond. Hij kon zich niet herinneren die te hebben gevangen of de nek te hebben gebroken.

Citaat pagina 74, vertaler Ronald Vlek

Opmerking over de Nederlandse uitgave: Er zitten wat redactionele slordigheden in dit boek: zo is er een herhaling van een stuk tekst op pagina 268-269 en 272-273 en op pagina 279. Dit is opzettelijk volgens iemand die deze vraag stelde aan Diaz in het lezersplatform Goodreads.

Iets soortgelijks?

Philip Meyer – De zoon

John Krakauer –  In het wild

Guillermo Arriaga – De ontembare

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s