Onno Wesseling – De eeuw van Carlos Moreno Amador

IMG_7332

Echt een verhaal naar mijn hart, met mensen van vlees en bloed, romantiek en tragiek. Deze familiesage nam me mee naar het vooroorlogse Argentinië en het naoorlogse Parijs, en dompelde me onder in de weemoedige klanken van de tango. Het deed me grijpen naar een cd van Carlos Gardel, een tangolegende, en onder het luisteren naar deze gloedvolle zanger las ik door tot in de late uurtjes. Heerlijk.

Pereyra was een niet al te grote man met aaibare krullen, zoals een pasgeboren kalfje, grote zwarte wenkbrauwen en net zulke zwarte ogen. Toch vertrouwde ik hem voor geen cent.
‘Dus jij wilt de tango leren!’ was zijn stompzinnige vraag. ‘Dan moet je daar wat aan doen’, wees hij op mijn linker-been, dat af en toe opspeelde, waardoor ik een beetje hinkte. Tijdens de eerste paar lessen deed ik telkens een stapje naar achteren wanneer hij te dicht bij me kwam.
‘No, no, Antonio! Je danst niet met de Heilige Maagd!’ Hij glimlachte. Ik deed nog een stapje naar achteren.
‘De hele bedoeling is juist zo dicht mogelijk bij me te komen. Leun met je borst tegen de mijne.’ Vooral toen had ik de gedachte aan Ana hard nodig.
‘Je kijkt als een kind naar een bord vol groente’, grapte Pereyra wanneer ik mijn gezicht vlak naast het zijne moest brengen. Hij moest eens weten.

Citaat pagina 59

Iets soortgelijks?

Tony Gatlif – Vengo – film

Tomás Eloy Martínez – De tangozanger

Regisseur Peter Chelsea – Shall we dance?- film met Jennifer Lopez en Richard Gere

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s