Esi Edugyan – Washington Black

IMG_0454

De jonge slaaf Wash (roepnaam voor Washington) woont en werkt op de suikerplantage Faith op het eiland Barbados. Het is 1830 en slavernij is nog steeds niet afgeschaft. Na de dood van de plantage-eigenaar Wilde volgt zijn wrede zoon Erasmus hem op. Alle slaven, inclusief Big Kit, die als een moeder voor Wash is, lijden onder zijn juk. Als Titch, de tweede zoon, de plantage bezoekt, komt het leven van Wash in een stroomversnelling. Hij wordt gebombardeerd tot hulpje van Titch die een droom heeft om een luchtballon te bouwen. Onder zijn hoede ontwikkelt de jongen zich tot een tekentalent. Bij een ongeluk met gas verbrandt de helft van Wash gezicht, hij is voorgoed mismaakt. Een volgende dramatische gebeurtenis maakt een eind aan hun wetenschappelijk onderzoek, en Titch en Wash vluchtten hals over kop in de ‘Cloud-cutter’. Hun vlucht brengt hen naar Amerika, de Noordpool, waar Tich’ vader onderzoek bedrijft, naar Nova Scotia en uiteindelijk naar Engeland waar Wash na jaren Titch weer ontmoet.

Een avonturenroman waarin grote thema’s als slavernij, vriendschap en wetenschap centraal staan, meesterlijk en meeslepend beschreven door Edugyan.
Ik genoot van de wonderlijke wereld waarin Wash terecht komt, die na zoveel leed zijn draai in een veranderende wereld vindt, en gelukkig, de liefde van zijn leven ontmoet: Tanna, de eigenzinnige dochter van een schrijver, illustrator en marine-bioloog die Wash enorm bewondert.

Only later, as Big Kit and I descended through the blare of moonlight to the huts, did she start to talk. ‘Don’t you never not take what yours,’ she hissed. ‘You was promised that food. So you take it.’ ‘He shouldn’t have hit you, Kit.’
‘This?’ She lifted her face. The nose was bleeding again. ‘I thought he throw us in the scullery fire for trying to get back to Dahomey. This, this nothing, boy. You never seen a bit of blood?’
Of course I had. We had lived in blood for years, my entire life. But something about that evening the gleaming beauty of the master’s house, the refinements, the lazy elegance -made me feel a profound, unsettling sense of despair. It was not only William’s mutilation that day, knowing his head stared out over the fields even now, in the darkness. What I felt at that moment, though I then lacked the language for it, was the raw, violent injustice of it all.
‘Is that it, then?’ I said in a rough voice. I turned to look up at her in the moonlight. ‘We don’t get to go to Dahomey together?’
She paused and looked at me, very still.
‘Kit? We just give in, then?’
That’s right,’ she said. ‘And you forget I ever said anything. Put it out your mind.’

Citaat pagina 28, (vertaler Nederlandse editie Catalien van Paassen)

Iets soortgelijks?

Colson Whitehead – De ondergrondse spoorweg

Edward P. Jones – De bekende wereld

Tracey Chevalier – Opmerkelijke schepsels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s