Mia Couto – Vrouwen van as

IMG_0029

Een pittige, poëtische en soms tragikomische roman over de Portugese kolonisatie in Mozambique. Het is 1895 en omdat de soldaat Germano de Melo meedeed aan een revolutionaire opstand in zijn geboorteplaats Porto wordt hij verbannen naar het binnenland van Mozambique. In dat kleine dorp, Nkokolani, schrijft hij in zijn eenzaamheid wanhopige brieven naar zijn meerdere. En wordt verliefd op de intelligente, mooie Mozambikaanse Imani. Zij spreekt goed Portugees, opgevoed door de missionarissen, en is de spreekbuis voor haar vaak dronken vader en haar oom die vechten om het leiderschap. Boven hun hoofden hangt de steeds groter wordende dreiging van oorlog: met de Portugezen en de naar eigen onafhankelijkheid strevende Mozambikaanse koning Gungunhana.

Het werd me duidelijk dat de problematiek van een gekoloniseerd land vreselijk complex is, en dat de gewone mensen, vooral vrouwen, die alleen maar in vrede willen leven, hun land willen bewerken en gelukkig willen zijn, de dupe worden van haat, machtsstrijd en inhaligheid.

Mia Couta groeide op in Mozambique en heeft een aantal grote werken op zijn naam staan die ons Westerlingen veel kunnen leren over de ingewikkelde politiek en de gewone mens in een gekoloniseerde wereld.
Hij doet dat met verve, zonder enige sentimentaliteit, maar met bewonderenswaardig inlevingsvermogen en vertelkunst. En heel slim is zijn opzet door twee verschillende stemmen uit beide werelden aan het woord te laten.
De krant de Guardian schreef het al: ‘Mia Couto’s fictie brengt ons dichter bij de historische werkelijkheid dan feiten ooit zouden kunnen.’ En ik denk dat deze opvatting zeker voor dit boek geldt.

Mwanatu daarentegen had les gekregen in letters en cijfers. De rituelen waaraan hij had meegedaan waren die van de blanken: katholiek en Lusitaans. Onze moeder waarschuwde dat de ziel die ze hem hadden gegeven niet meer op de grond ging zitten. De taal die hij had geleerd was geen wijze van praten, maar een manier van denken, leven en dromen. Op dat vlak waren hij en ik gelijk. De vrees van onze moeder was duidelijk: door dat vele eten van het Portugees zou onze mond geen andere taal meer aankunnen. En zouden we allebei verslonden worden door die mond.
Nu denk ik dat moeder gelijk had met haar angsten. Waar haar zoon woorden zag, zag zij mieren. En ze droomde dat die mieren van de bladzijden af zouden kruipen en de ogen van degene die ze las zouden opschrokken.

Citaat pagina 38, vertaler Harrie Lemmens

Iets soortgelijks?

Mariza – liedjes van…
https://lyricstranslate.com/en/meninas-dos-meus-olhos-girls-my-eyes.html

João Ubaldo Ribeiro – Brazilië Brazilië

Yvonne Vera – Zonder naam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s