Nagieb Mahfouz – De Midaksteeg

IMG_8894

 

Als geen ander weet de Egyptische Nobelprijswinnaar het bijna dorpse leven in een steeg in Caïro te beschrijven. Hij roept een levendige sfeer op van kleine ruzies, jaloezie, menselijk leed en vreugde. Een sfeer doordrenkt met de geur van zoet gebak en specerijen.
Het verhaal speelt zich af in 1947. Egypte is een Brits protectoraat en voor vrouwen is deze tijd een zegen omdat ze in de fabrieken kunnen werken en zelfstandiger zijn dan voorheen. In de steeg wonen uiteenlopende mensen: een verliefde kapper, zijn berekenende verloofde, een koppelaarster en de eigenaar van een koffiehuis. Het lot van deze mensen is onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Mahfouz werd het geweten van de Arabische wereld genoemd. Hij bekritiseerde het regime, de bezettende Britten en de fundamentalisten Zijn bekendste werk is de Caïro trilogie uit 1957. De Midaksteeg behoort tot de meest gewaardeerde romans van Mahfouz en is daarom een uitstekende kennismaking met zijn werk.

Meester Kirsja zei, terwijl hij zijn vaste plaats achter de kassa innam: ‘We kennen al die verhalen van jou al uit ons hoofd. We hoeven ze echt niet nog eens te horen. De mensen willen tegenwoordig geen dichters meer. Hoe vaak ze me niet gevraagd hebben om een radio aan te schaffen.. Kijk, daar komt hij te hangen. Dus laat ons nu alsjeblieft met rust, en moge God zich over je ontfermen…’
Het gezicht van de dichter betrok bij het pijnlijke besef dat Kirsja’s koffiehuis de laatste plek was waar hij nog terechtkon en de laatste inkomstenbron die hem overbleef. En dat terwijl hij jarenlang een van de beroemdste en populairste publieke dichters was geweest. Kort daarvoor hadden ze hem bij koffiehuis De Citadel ook al weggestuurd. Wat moest een oude werkloze zoals hij dan nog met zijn leven? Wat had het voor zin om die arme jongen het vak te leren, als het niets meer opbracht? Wat had de toekomst hem en zijn zoon nog te bieden? De radeloosheid sloeg toe en het verbeten gezicht van meester Kirsja maakte alles er niet beter op.

‘Rustig an, meester Kirsja’, zei hij. ‘Wij verhalenvertellers komen iedere keer met iets nieuws. Dat zal nooit verdwijnen en dat kan de radio nooit van ons overnemen’. ‘Dat zeg jij’, zei de meester kortaf, ‘maar mijn klanten denken daar heel anders over. Waag het niet om me nog langer te ruïneren. Alles is veranderd, dat moet je accepteren’.

Verbitterd zei de dichter: ‘Maar de mensen luisteren toch al sinds de tijd van de Profeet naar onze verhalen zonder dat ze zich vervelen?’
Meester Kirsja sloeg met zijn vuist op de kassa en schreeuwde: ‘Ik zei toch net dat alles is veranderd?’

Citaat pagina 13, Vertaler Djûke Poppinga

Iets soortgelijks?

Elif Shafak – Het luizenpaleis

Alaa Al Aswani – Het Yacoubian

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s