Cynan Jones – De lange droogte

img_9424

Een boek waar ik lang naar uitkeek is de roman van Cynan Jones De lange droogte,
een uitgave van een kleine literaire uitgeverij Koppernik.
Vaak zijn het de kleine uitgeverijen die met onbekend maar prachtig werk komen. Denk aan uitgeverijen als deze, of Karaat die onder anderen het werk van de Mexicaanse Valeria Luiselli op de markt brengt. En nog zo een: Coppens en Frenks die de romans van Frederic Prokosch uitgaf. Zoek deze schrijvers maar eens op.

Jones’ debuut is een kleine roman die zich afspeelt in een dag, op een kleine boerderij in Wales. Gedetailleerde natuurbeschrijvingen, met veel liefde geobserveerd. De sfeer doet me denken aan een keuterboerderij van vrienden van mijn ouders waar ik af en toe heen ging als jong kind om te spelen met de dochter. Melk drinken zo van de koe (vond ik heel vies), spoetnik maken (dat was een feest), de vele katjes die er rondslopen, en de wat zurige lucht die in de keuken hing kan ik me nog herinneren.

Dat alles brengt deze roman bij me naar boven.

In kort bestek weet de schrijver belangrijke dingen in een mensenleven over te brengen: geboorte, dood, de schoonheid maar ook de wreedheid van de natuur. Heel bijzonder.

Terwijl hij op de vieze wortel kauwt herinnert hij zich de smaak uit zijn kindertijd – hun rantsoenen – toen hij en zijn broers hier in de greppels bij het moeras speelden. Hij was de slootjes eerder overgestoken, leeg. uitgedroogd en gebarsten, als de binnenzool van een schoen. De herinnering komt sterk in hem boven, tegelijk met de sterke smaak, komt duidelijk vanuit zijn binnenste opwellen. Het lijkt op voelen, dit. Herinneringen en echt geven om zitten vlak onder de oppervlakte, als stille bronnen waaruit geput kan worden.

Citaat pagina 98, vertaler Jona Hoek

De tegels op de vloer zijn anders dan die in het nieuwe deel, die zijn rood en van baksteen. Hier zijn het oude natuurstenen tegels waar ze stiekem van houdt door de kleuren die ze krijgen als ze er met een vochtige dweil voorzichtig overheen gaat. Ze gelooft zo nu en dan dat zij de enige is die dit ziet, omdat ze alleen hun kleuren tonen als ze erg nat zijn, en snel droog worden als ze verder dweilt. Deze kinderlijke energie zit nog in haar, ergens: een pleziertje dat ze verborgen houdt.

Citaat pagina 19, vertaler Jona Hoek

Iets soortgelijks?

Marlen Haushofer – De wand

Tarjei Vesaas – De vogels

Tomas Bannerhed – Waar de vogels vliegen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s