Haruki Murakami – De moord op Commendatore

img_9421

Ik lees de romans van deze Japanner altijd met veel plezier. Het begon met Kafka op het strand, dat ik voor de bibliotheken mocht recenseren. Daarna volgden er meer.

Zijn werk is voor Westerlingen heel toegankelijk, ondanks de culturele verschillen tussen Oost en West. Met traditie heeft Murakami niet zoveel. Ik ben nog geen Geisha tegengekomen.
Waar gaan zijn boeken over? Dat is niet zo makkelijk te bevatten. Maar er zit vaak iets magisch en fantasierijks in, en herhaaldelijk vind je dezelfde motieven terug: de Tweede Wereldoorlog, katten, vreemde personages, verlies van een geliefde en een zoektocht. Behalve melancholie vind je ook subtiele humor in dit verhaal.

Murakami’s leidmotief: ‘Al mijn personages zijn op zoek naar iets belangrijks. En die zoektocht is als een avontuur, een proef die ze moeten afleggen. Let wel, het belang ligt niet in wat ze zoeken, maar in het eigenlijke zoekproces. Dat werpt hen terug op zichzelf en hun eigen eenzaamheid.

De moord…’ is de naam van een schilderij dat de naamloze ik-persoon vindt in het huis in de bergen dat hij tijdelijk bewoont omdat hij in scheiding ligt. Murakami waardig, gebeuren er weer vreemde dingen: een bel die klingelt in de nacht, een geheimzinnige witharige buurman met een ondoorgrondelijke verborgen agenda die ineens opduikt, evenals een witgekleed mannetje van 60 cm. Die laatste lijkt op een personage uit het schilderij dat de ‘ik’ vindt op zolder. Verder is er nog een stuk grond met een duister gat dat zijn geheimen niet prijs geeft, en een meisje met een heleboel openhartige vragen die volwassen inzicht heeft in schilderkunst dat opeens spoorloos verdwijnt.
Het lijkt erop dat een gebeurtenis van voor de Tweede Wereldoorlog in Wenen, waar de oorspronkelijke bewoner van het huis, de schilder Tomohiko Amada bij betrokken was, een cruciale rol speelt in de roman. Wat dat precies geweest is blijft verborgen, en voor mij een extra reden om geboeid te blijven lezen tot het einde.

Deze mysterieuze zaken, de soepele manier van vertellen en de filosofische dialogen die altijd heel natuurlijk overkomen spreken mij enorm aan. Het gaat altijd ergens over en ondanks de dikte van het boek, dat uit twee delen bestaat, ben ik erdoorheen geroetsjt.

Dit was de woning van Tomohiko Amada, het schilderij was zonder twijfel eigendom van Tomohiko Amada (waarschijnlijk had Tomohiko Amada het ook zelf geschilderd) en om de een of andere persoonlijke reden had hij het hier weggestopt opdat niemand het zou zien. In dat geval moest ik het gewoon samen met de ooruil op zolder laten, zonder nodeloze actie te ondernemen. Ik hoefde me er niet mee te bemoeien. Maar hoe aannemelijk die redenering ook klonk, ik kon mijn opwellende nieuwsgierigheid niet bedwingen. Vooral die woorden ‘De moord op Commendatore, de (vermoedelijke) titel van het werk, fascineerden me. Wat was dit eigenlijk voor een schilderij? En waarom vond Tomohiko Amada het nodig dat schilderij – en uitgerekend alleen dat schilderij – op zolder te verbergen?

Citaat pagina 99, vertaler Elbrich Fennema en Luk Van Haute

Iets soortgelijks?

Haruki Murakami – De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

Gabriel Garcia Marquez – Afval en dorre bladeren

Kazuo Ishiguro – Vergeten reus

Magnus Bärtås, regisseur – The Strangest Stranger – documentaire 2017

https://www.imdb.com/title/tt6004326/?ref_=kw_li_tt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s