Michel Faber – Het boek van wonderlijke nieuwe dingen

IMG_8503

Meegevoerd worden door een schrijver naar een wereld die ik niet uit eigen ervaring ken, en dat aannemelijk maken is een kunst. Een kunst die in dit geval volgens mij meesterlijk gelukt is. Als ik van te voren geweten had dat deze roman gaat over zachtaardige buitenaardsen met foetusgezichten, een goedwillende bijbelciterende dominee en de teloorgang van de aarde, had ik het niet uitgezocht. Dan had ik iets unieks en intrigerends gemist over de liefde tussen mensen die miljoenen lichtjaren van elkaar verwijderd zijn en vervreemd raken, en de relaties die ontstaan op zo’n vreemde planeet.

De woorden waren gemeend, maar voelden toch wat geforceerd aan. Dat wil zeggen, hij zou ze spontaan hebben geuit als Bea in zijn armen had gelegen, met haar hoofd tegen zijn schouder genesteld, maar… Om ze in te typen, op een beeldscherm te zien verschijnen en vervolgens de ruimte in te sturen was toch iets anders. Het veranderde de kleur en toon van de gevoelens, zoals een goedkoop gefotokopieerde foto aan warmte en scherpte verliest. Zijn liefde voor zijn vrouw werd zo een soort karikatuur en hij bezat niet de vaardigheden om die liefde te tonen als het levendige, figuratieve schilderij dat ze zou moeten zijn –

Citaat pagina 436, vertaler Harm Damsma.

Iets soortgelijks?

Jeanette Winterson – De stenen goden

Darren Aronofsky, regisseur – The fountain

David Mitchell – Tijdmeters

Joseph Roth – Vlucht zonder einde: een verslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s