Annie Proulx – Schorshuiden

IMG_5928

Dit epos heb ik in drie dagen uitgelezen, Ik zat helemaal in de wereld van pioniers, houthakkers, indianen en enorme uitgestrekte, majestueuze bossen. Waarbij het me duidelijk werd dat de teloorgang van diezelfde bossen met de komst van kolonisten onafwendbaar was- als sprinkhanen vreten we onze aarde op.
Knap van Proulx dat ze er geen maatschappijkritisch traktaat van maakt. In plaats daarvan is het een diep-menselijk en herkenbaar verhaal over meerdere generaties van Frans-Indiaanse families.

In de namiddag, voordat de mannen binnenkwamen, zette de kok een schaal water klaar met een grote lepel erin. Iedere man nam wat pruimtabak en zette na het drinken de lepel terug in de schaal, waardoor zich op het oppervlak een dun laagje spuug met tabakssmaak vormde. Jinot probeerde de lepel één keer en sneed vervolgens een houten bakje, dat hij met schoon beekwater vulde. ‘Wat?’ zei Panette dreigend, ‘is gewoon water niet goed genoeg voor een smerige indiaan? Moet je je eigen speciale water hebben?’ Ik drink geen water met tabakssmaak.’ ‘O nee?’ snauwde Panette, ‘dat helpt anders verdomd goed tegen wormen.’ Toen hield hij zijn mond, maar de volgende ochtend lag er een half uitgekauwde pluk tabak naast Jinots bonen en de koffie smaakte naar tabak … en erger. Hij liet zijn bord staan en wenkte de kokshulp mee naar buiten te komen. ‘Wat denk je eraan te kunnen doen, indiaan?’ zei Panette, dansend op zijn tenen om Jinot eraan te herinneren dat hij in de kroegenbuurten een bekende vechtersbaas was. Daar was maar één antwoord op: Jinot zakte ietsje door de knieën, sprong vervolgens vanuit stilstand hoog op en dreef zijn hakken in Panettes borst, en toen de kokshulp onderuitging, schopte en trapte hij hem van voorhoofd tot teennagel. Het was allemaal zo snel gebeurd dat de houthakkers vonden dat hun de kans om een lekkere vechtpartij te zien door de neus geboord was, maar de kok gaf details en Jinot kreeg opeens alle ruimte. Hij sliep met zijn bijl onder de opgerolde marterpels die hij en zijn vriend Franceway als kussen gebruikten.

Iets soortgelijks?

Carol Shields De stenen dagboeken

Phillip Meyer De zoon

Wayne Johnston Kolonie van onvervulde dromen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s